Anne-Marie Scharlee

Vertel ons over je boek!

Deze dichtbundel is een intiem, eerlijk en ontroerend portret van het leven als twintiger in de wereld van vandaag. Het is grotendeels ontstaan uit mijn eigen ervaringen, waarin een intense zoektocht naar zingeving centraal staat. Lezers mogen een bundel verwachten die balanceert tussen diepe kwetsbaarheid en alledaagse veerkracht.

De gedichten snijden indringende, eigentijdse thema’s aan waar velen in stilte mee worstelen: de druk van studeren en werkloosheid, psychische kwetsbaarheid, angst en eenzaamheid, maar ook de ingrijpende impact van een behandeling voor schildklierkanker en de complexe relatie met je eigen lichaam. Sommige gedichten trekken die persoonlijke pijn door naar het onrecht in de grotere wereld om ons heen.

Bovenal is dit een bundel over overleving en hoop. Tegenover de donkere dagen staan namelijk heel heldere momenten van troost. Ik reik de lezer de reddingsboeien aan die mij op de been hielden: de helende kracht van de natuur, vriendschap, familie en creatieve uitlaatkleppen zoals ballet, piano en gitaar. Het is een uitnodiging om samen met mij te zoeken naar de wil om door te gaan, zelfs als je hoofd of je lichaam even niet meer meekunnen. Het is een bundel voor iedereen die zich weleens verloren voelt, maar weigert op te geven.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Dit boek is vooral tot stand gekomen omdat ik een plaats nodig had om mijn gevoelens kwijt te kunnen. Tijdens het schrijfproces is dit nog uitgebreid naar gedichtjes over het nieuws, mijn hobby’s en vrienden en familie.

Er was aanvankelijk geen vooropgezet plan om een dichtbundel te maken. Het schrijven voelde in eerste instantie als een veilige haven; een plek waar ik emoties en moeilijke momenten een stem kon geven en kon verwerken. De inspiratie kwam rechtstreeks uit het dagelijkse leven en de werkelijkheid van het volwassen worden. Sommige thema’s in de bundel weerspiegelen periodes die maanden of zelfs jaren zorgden voor diep verdriet, eenzaamheid of wanhoop. Maar het leven is gelukkig nooit één kleur. Gaandeweg kwamen er ook gedichten over hoop en intens geluk – over mijn hobby’s of over dierbare, kleine momenten met vrienden en familie.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Het zou makkelijk zijn om te zeggen dat dit boek voor andere twintigers bedoeld is. Ik hoop dat dit boekje toch verder gaat dan dat en een houvast is voor iedereen die het gevoel heeft achter te staan in het leven of het moeilijk heeft met zijn of haar mentale gezondheid.

Het ligt voor de hand om te zeggen dat deze dichtbundel voor twintigers bedoeld is. Die unieke overgangsfase – de zoektocht vanaf de veilige schoolbanken naar een gelukkig professioneel en relationeel leven – zit er natuurlijk sterk in verweven. Toch hoop ik dat dit boek veel verder reikt dan die leeftijdscategorie, omdat de gedichten gericht zijn op universele thema’s en emoties.

Het is een bundel voor iedereen die soms het gevoel heeft achter te lopen in een maatschappij die nooit stilstaat, of die worstelt met mentale en lichamelijke gezondheid. De emoties die ik beschrijf – van diepe eenzaamheid en angst tot de pure noodzaak om in stilte begrepen te worden – kennen namelijk geen leeftijd.

Ik hoop dat dit boek een houvast kan zijn en dat lezers er de erkenning in vinden dat ze niet alleen zijn. Het is een uitnodiging om troost te putten uit de rauwe kwetsbaarheid van de donkere momenten, maar minstens evenzeer uit de veerkracht. Want of we nu twintig zijn of ouder: we zoeken uiteindelijk allemaal naar diezelfde kleine momenten van rust, geluk of creativiteit. We zoeken allemaal naar de moed om vol te houden, juist wanneer onze geest of ons lichaam het laat afweten.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Ja, ik ben alweer met nieuwe gedichten bezig. Waar mijn eerste bundel heel organisch en rechtstreeks uit mijn eigen dagboeken is voortgekomen, pak ik het nu constructiever aan. Ik dicht momenteel met online prompts als uitgangspunt.

Dat betekent niet dat het minder persoonlijk wordt. Die prompts werken eerder als een spiegel of een sleutel: ze openen deuren naar kamers in mijn eigen gevoelswereld waar ik anders misschien niet snel naartoe zou gaan. Het dwingt me om vertrouwde thema’s – zoals mentale veerkracht, de connectie met je lichaam en het zoeken naar betekenis – vanuit verrassende en nieuwe invalshoeken te bekijken.

Het is nog te vroeg om te zeggen of dit direct een tweede bundel wordt, maar het voelt als een heel boeiende, creatieve evolutie.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Mijn belangrijkste advies is om tijdens het schrijven heel dicht bij je eigen stem te blijven; probeer niet te schrijven wat je dénkt dat anderen willen lezen. Daarnaast vraagt een boek om geduld. Neem de tijd om je gedichten na het schrijven te laten rusten, zodat je er later weer met een frisse blik naar kunt kijken.

En tot slot: durf je kwetsbaarheid te delen. Het helpt enorm om je werk in te laten lezen door een groep mensen die je vertrouwt, zoals goede vrienden of familieleden. Hun eerlijke feedback geeft je niet alleen waardevolle inzichten, maar ook de steun die je soms nodig hebt om door te zetten.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Toen ik taal- en letterkunde studeerde aan de KU Leuven, was mijn favoriete vak post-1900 American Literature. Hier leerde ik schrijvers als James Baldwin en Toni Morrison kennen, die al snel tot mijn favorieten gingen behoren. Verder lees ik erg graag de werken van Maya Angelou, Audre Lorde en Han Kang. Ik haal ook veel inspiratie online. Op deze manier hoorde ik van The Song of Achilles en Circe van Madeline Miller, die me allebei erg bevielen.

Op het gebied van poëzie ben ik groot fan van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish, de Spaanse dichter Federico García Lorca, Emily Dickinson en Lieke Marsman. Ik heb laatst ook het boek En dan is er koffie van Hannes Meinkema gelezen. Ik vond dit een erg mooie studie van een familie en het was mooi om te zien hoe het thema feminisme hierin verweven was.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?