L.A.P.

Vertel ons over je boek!

Mijn boek gaat over een utopie, de ideale wereld, geïnspireerd op een van mijn lievelingsboeken, Utopia door Thomas More. Het eerste beeld geeft dit prachtige eiland weer, dat sommigen per toeval bereiken en anderen nooit zullen zien, perfect in al haar vormen, maar diep vanbinnen onthullen het bestuur, het dagdagelijkse leven en de mensen een dystopie zoals niemand verwacht had. Een dictatuur zit verscholen achter zogezegd een republiek. De rijkste en meest gezonde mensen mogen het eiland niet verlaten en vrijheid is een ongekend concept op dit eiland. De mensen zijn laf, zwak en oppervlakkig en niets in de wereld boeit hen meer dan macht en rijkdom. En het is in deze wereld dat een held zal opstaan, een held die in niets op die andere mensen lijkt, een held die vocht voor wat hij geloofde en zich hield aan zijn woord, al bracht juist dat hem dichter bij de dood…

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Ik was maar 18 jaar toen ik dit boek begon te schrijven. Ik had Utopia al een paar keer gelezen en zelfs bestudeerd in het kader van schoolopdrachten en ik vroeg me telkens af welke boodschap Thomas More wou sturen aan Henry VIII, de koning in wiens tijd Utopia geschreven werd. Wat wou More bereiken met zijn Utopia? Hoe kwam hij erop?

Wat ooit begon als een boek in gewone vorm, ontwikkelde zich tot proza-lyriek en kreeg meer diepgang, personages en een verhaallijn, wat Utopia juist niet had. Ik probeerde een gevoel op te wekken bij de lezers en hen aan te zetten tot nadenken: is deze plaats gruwelijk voor je of zou je niets liever willen dan alles achterlaten om daarheen te gaan?

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Het is geen geheim dat dit boek toegewijd is aan mijn jongere zus, mijn steun en toeverlaat, wier gevoeligheid mijn personages geïnspireerd heeft en de wereld geschapen heeft tot wat ze is: een vredig eiland zonder oorlog, zonder ziekte, waar dieren dezelfde rechten als mensen hebben. Het einde geeft hoop aan zij die vechten voor wat ze geloven. Het is een aanmoediging, niet alleen voor haar maar voor alle lezers, met een boodschap waarin ik sterk geloof: het leven geeft je niet terug wat het van jou heeft afgepakt. Vecht voor wat telt, voor wat je liefhebt, want lafheid is een prijs die over heel jouw leven verdeeld wordt.

Het is bedoeld voor dromers die zich afvragen wat de ideale wereld werkelijk zou kunnen zijn. Voor de mensen die zich afvragen of vechten voor iets nog zin heeft, of wat het verschil is tussen goed en kwaad. Werkelijk voor alledaagse mensen, want de lessen uit dit boek zijn niet onmogelijk toe te passen in het dagdagelijkse leven: houd je aan je woord, wees dapper en eerlijk en vecht voor wat je gelooft.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Momenteel schrijf ik inderdaad aan meerdere nieuwe boeken:

• Een trilogie die zich afspeelt in het Romeinse Rijk ten tijde van keizer Nero.
• Een alternatieve geschiedenis van de Franse Revolutie.
• En mijn zwanenzang, een filosofisch existentieel werkstuk dat zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Schrijf wat jij graag zou lezen, iets dat jij uit de rekken van de bibliotheek zou halen en niemand anders. Zelfs als je denkt dat niemand het ooit zal lezen, doe het gewoon. Bij elk boek dat ik geschreven heb, heb ik telkens gedacht: “Niemand zal dat ooit lezen, het is te moeilijk, te gecompliceerd, te zwaar.” Maar als ik in de bibliotheek een boek zou zoeken, zou ik willen dat er nog een zotte auteur op de wereld rondliep die zoiets zou durven schrijven.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Ik ben een echte geschiedenisnerd. Sinds mijn vijftiende, moet ik bekennen, heb ik nooit meer vrijwillig iets anders gelezen dat geen historische literatuur was of geschreven werd door een historisch figuur. Ik lees graag oorlogsromans en boeken uit de Romeinse tijd, waar ik absoluut geobsedeerd door ben en waarin ik hopelijk later zal doctoreren. Het laatste boek waar ik nog altijd mee bezig ben, is geschreven door Cicero: De Republiek of de dood. Voor mij moeten boeken mij iets bijleren, mij uitdagen, maar ook iets leren over goede mensen, heldhaftige mensen, mensen die het waard zijn om naar op te kijken.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Als ik niet aan het schrijven ben, werk ik parttime als bediende in een advocatenkantoor, terwijl ik nog twee jaar van mijn rechtenstudie te gaan heb. Ik lees als hobby en geef ook bijles Frans en Duits.