Nikki de Bal

Vertel ons over je boek!

Mijn boek gaat over een leven waarin trauma na trauma zich opstapelde en hoe dat mijn leven heeft bepaald. Jarenlang bleef ik doorgaan, tot mijn lichaam uiteindelijk begon te schreeuwen en volledig in shutdown ging. Wat volgde, was een periode van uitzichtloosheid en een eindeloze zoektocht naar het antwoord op één vraag: wat is er met mij aan de hand?

Ik neem de lezer mee door die donkere periodes, zonder ze mooier te maken dan ze waren. Maar Van breken naar herleven is niet alleen een verhaal over trauma, ziekte en verlies. Het is ook een verhaal over hoop.

Want tussen alle moeilijke momenten zijn er ook liefde, vriendschap, kleine overwinningen en nieuwe ervaringen. Langzaam veranderde er iets. Mijn ziekte verdween niet, maar mijn kijk op het leven wel. Ik begon te leren hoe ik met mijn ziekte kon leven, in plaats van alleen maar te vechten tegen wat mijn lichaam niet meer kon.

Uiteindelijk gaat mijn boek precies daarover: hoe ik na jarenlang overleven eindelijk opnieuw ben beginnen te leven.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Eigenlijk is dit boek zestien jaar geleden al begonnen. Schrijven is voor mij altijd een manier geweest om los te laten. Praten over wat ik voelde of had meegemaakt was niet altijd gemakkelijk, dus schreef ik. Veel onderdelen die nu in mijn boek staan, bestonden jarenlang als losse blaadjes, notities en Word-bestanden, zonder dat ik toen wist dat ze ooit samen één verhaal zouden vormen.

Toen mijn lichaam volledig in shutdown ging en ik rolstoelgebonden werd, begon ik steeds meer na te denken over mijn leven. Er kwam een moment waarop alles voor mij voorbij leek en ik niet meer wist hoe ik nog verder moest. Ik was stilaan afscheid aan het nemen van het leven dat ik kende en van de mensen om mij heen.

Maar ergens in die periode gebeurde er iets waardoor mijn blik langzaam begon te veranderen. Dat ging niet van vandaag op morgen; daar zijn maanden overheen gegaan.

Toen ik uiteindelijk echt aan het boek begon, kwamen de woorden verrassend snel. Misschien omdat een groot deel ervan al zo lang in mij zat. Ik wist dat ik veel wilde vertellen, maar vooral dat ik niet langer onzichtbaar wilde blijven.

Gaandeweg kreeg het schrijven daardoor nog een andere betekenis. Ik wilde niet alleen mijn eigen verhaal vertellen, maar ook helpen om FNS zichtbaar en bekender te maken. Ik hoop dat er een tijd komt waarin mensen met FNS niet telkens opnieuw hoeven uit te leggen of te verdedigen wat er met hen gebeurt.

Wat ooit begon als schrijven om zelf te kunnen loslaten, groeide zo uit tot een boek waarmee ik hoop ook iets voor anderen te kunnen betekenen.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Mijn boek is er voor iedereen die zich ooit verloren heeft gevoeld. Voor mensen die door een moeilijke periode gaan, mentaal heel diep zitten of op een moment in hun leven zijn gekomen waarop ze zelf even geen uitweg meer zien.

Daarnaast is het heel bewust geschreven voor mensen die leven met FNS en voor de mensen rondom hen. FNS zichtbaarder en bekender maken is voor mij een belangrijke missie geworden. Ik wil laten zien wat deze aandoening met een mens en een leven kan doen, maar ook dat iemand zoveel meer blijft dan zijn of haar ziekte.

Ik verwacht niet dat mijn verhaal iemands problemen kan oplossen. Maar als iemand mijn boek op een donkere dag dichtdoet en denkt: misschien is er voor mij toch nog een klein beetje hoop, dan heeft mijn verhaal iets betekend.

Ik hoop vooral dat lezers zich minder alleen voelen. Dat ze ergens in mijn verhaal een stukje van zichzelf herkennen en voelen: ik ben niet de enige die zich ooit zo verloren heeft gevoeld.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Op dit moment schrijf ik niet aan een tweede boek. Dat staat voorlopig ook nog niet op mijn verlanglijstje. Mijn aandacht gaat nu vooral naar mijn website, waar ik verder bouw aan mijn missie om FNS zichtbaarder en begrijpelijker te maken voor verschillende doelgroepen.

Of er ooit nog een tweede boek komt? Dat durf ik niet uit te sluiten. Zestien jaar geleden wist ik tenslotte ook niet dat al die losse teksten ooit Van breken naar herleven zouden worden.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Mijn belangrijkste advies is eigenlijk heel simpel: gewoon doen. Volg je droom en begin met schrijven, ook als je nog helemaal niet weet wat het uiteindelijk zal worden.

Bewaar die losse blaadjes, notities en teksten. Je weet nooit wanneer al die losse woorden plots samen een verhaal vormen en uiteindelijk een boek worden dat andere mensen echt gaan lezen.

Ik had zestien jaar geleden ook nooit gedacht dat mijn losse teksten ooit zouden uitgroeien tot een boek. Soms begint een droom zonder dat je zelf al beseft dat je eraan begonnen bent.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Ik lees vooral boeken over spiritualiteit en aura’s. Dat zijn onderwerpen die mij interesseren en waar ik graag meer over ontdek.

Daarnaast lees ik ook boeken over FNS. Het laatste boek dat ik heb uitgelezen is Tussen de oren, een boek over FNS. Sinds deze aandoening deel uitmaakt van mijn leven, vind ik het interessant om er ook vanuit andere perspectieven over te lezen en steeds meer te begrijpen over FNS.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?