Luc Trauwaen

Vertel ons over je boek!

Het werk handelt over de steeds voortdurende strijd en moed van mijn echtgenote Ginet, een strijd die reeds begon op 5-jarige leeftijd. Het toont aan dat je nooit de moed mag opgeven als je geconfronteerd wordt met ziektes en/of aandoeningen en moet proberen te profiteren van elk goed moment dat je hebt. Daarom werden de twee verhalen naast elkaar geplaatst: de ziektegeschiedenis, maar ook de levenslust, het genieten van je leven ondanks alle tegenslagen. Het moet een duidelijk bewijs zijn voor iedereen die met gezondheidsproblemen geconfronteerd wordt dat het leven niet stopt en je niet mag afremmen, maar er net des te meer voor moet proberen te gaan.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Alle artsen/specialisten gaven Ginet de raad om haar unieke levensverhaal neer te schrijven, net wegens die motiverende attitude. In haar papieren vond ik dan een eerste aanzet van het werk. Ik besloot om het verder te schrijven en kreeg daarbij de welwillende medewerking van artsen en psychologen. Betreffende haar jeugd waren vrienden en familie graag bereid om ontbrekende gegevens aan te vullen. En uiteraard verhaal ik ook over ons leven als koppel.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Het boek is niet enkel bedoeld voor lezers die met gezondheidsproblemen geconfronteerd worden, maar richt zich tot een breder publiek van mensen die misschien eens een moreel steuntje nodig hebben of gewoon omdat ze graag levensverhalen lezen. Personen die bijvoorbeeld door kanker getroffen worden, moeten beseffen dat de geneeskunde steeds met forsere sprongen vooruitgaat en jawel: zo lang er leven is, is er hoop. Het boek eindigt met het overlijden van Ginet op 66-jarige leeftijd, terwijl ze al op jeugdige leeftijd als terminaal beschouwd werd.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Ik ben bezig met een tweetal werken waar ik momenteel niet veel over mag vertellen, aangezien deze onderdeel uitmaken van een juridische procedure.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Veel ideeën komen ’s nachts, maar tegen de ochtend ben je de meeste ervan weer vergeten. Daarom gebruik ik de oude methode, namelijk een blocnote en balpen op mijn nachtkastje en schrijf ik deze gedachten er meteen in op. Of, als je het meer eigentijds wilt doen, kun je iets noteren in bijvoorbeeld Google Keep op je smartphone.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Ik lees zeer graag, al van kindsbeen af. Mijn lievelingsboeken als kind waren die van Dr. Doolittle, die met de dieren kon praten. Later verschoof mijn aandacht meer naar populaire avontuurlijke jongensboeken. Vanaf het moment dat het financieel mogelijk was, kocht ik ook zoveel mogelijk boeken, want ik beschouw het hebben van boeken nog steeds als echte tastbare rijkdom. Ik heb nu meer dan 400 boeken en je ruikt dit als je mijn bureau binnenkomt. Deze geur, samen met de rust die een bibliotheek uitstraalt, kan mij echt opmonteren als ik een keer een moeilijke dag heb. Bekijk het misschien eens als een bezoek aan een kerk of kathedraal: rust, stilte… ideaal om eventjes te mediteren en te relativeren in een stilteoase. Lezen is ook een manier om eventjes te ontsnappen aan de realiteit en je te laten meeslepen in het verhaal.

Mijn lievelingsauteurs zijn van erg verschillende genres, gaande van John Grisham en Dan Brown over Umberto Eco en de diep in de psyche van misdadigers borende psycholoog en topadvocaat Jef Vermassen naar gewone lectuur zoals van Aspe en Deflo. Momenteel ben ik pas begonnen met “Het ultieme geheim” van Dan Brown.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Een gezonde geest vereist een gezond lichaam: dus combineer ik mijn schrijven en lezen met twee keer per week intensieve fitness en dagelijks lange wandelingen met mijn poedel Seeley. Ik werk ook actief samen met het Dierenasiel Ganzeweide. Verder heb ik een grote tuin waarvan het onderhoud erg veel tijd vergt, maar ook dit is uitermate rustgevend. Mijn echtgenote was een echte keukenprinses en nu ben ik bezig met alle nota’s betreffende gerechten die zij maakte uit te pluizen en zelf te proberen. Misschien publiceer ik ooit eens een kookboek met zout- en suikerarme gerechten die zij door haar medische kennis en veelvuldige contacten met diëtisten uitwerkte. Dergelijk werk is echter meer voor een nichepubliek.