Marie Cleys

Vertel ons over je boek!

Als ik mijn boek in vijf kernwoorden zou moeten samenvatten, dan zijn het deze: gebroken hart, liefdesverdriet, verloren vertrouwen, bedrog en verwerking. Het boek gaat over wat er gebeurt wanneer iemand die je vertrouwt en graag ziet je diep kwetst en je vervolgens zelf op zoek moet naar een manier om met die pijn om te gaan.

In dit boek neem ik de lezer mee door verschillende fases van dat proces. Je leest over de liefde die er ooit was, over het moment waarop vertrouwen plaats moest maken voor twijfel en pijn, maar ook over de gedachten die daarna blijven rondspoken. Over de vragen waarop je nooit een antwoord krijgt. Over boosheid, gemis, teleurstelling en het eindeloos terugdenken aan wat had kunnen zijn. Maar ook over het langzaam opnieuw vinden van jezelf.

De gedichten zijn heel persoonlijk geschreven. Ze vertellen mijn verhaal, maar tegelijkertijd gaan ze over gevoelens die veel breder zijn dan alleen mijn verhaal. Over iemand missen die je eigenlijk niet meer zou moeten missen. Over jezelf afvragen hoe iemand die je zo goed dacht te kennen je zo diep kon kwetsen. Over het verliezen van vertrouwen, niet alleen in iemand anders, maar soms ook even in jezelf.

Toch is dit geen boek dat alleen maar over verdriet gaat. Tussen de regels door gaat het ook over verwerking, loslaten en opnieuw beginnen. Over langzaam beseffen dat een gebroken hart niet het einde van je verhaal hoeft te zijn. Dat je jezelf opnieuw kunt leren kennen wanneer iets waarvan je dacht dat het voor altijd zou blijven, plots wegvalt.

Ik hoop daarom dat lezers niet alleen mijn verhaal lezen, maar er ook iets van zichzelf in herkennen. Misschien hebben zij ooit hetzelfde gevoeld, misschien zitten ze er nog middenin, of misschien hebben ze iemand in hun omgeving die door zo’n periode gaat. Mijn woorden zijn persoonlijk, maar de emoties zijn universeel. Want uiteindelijk gaat dit boek niet alleen over wat mij is overkomen, maar over wat pijn met een mens kan doen en hoe je, stap voor stap, weer leert verdergaan.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Mijn boek is eigenlijk ontstaan zonder dat ik ooit met het idee begon om een boek te schrijven. Nadat de bom ontplofte en ik ontdekte dat mijn voormalige partner me op een bijzonder pijnlijke manier had bedrogen en voorgelogen, wist ik niet goed wat ik met al die emoties aan moest. Ik ben toen als een zottin beginnen te schrijven in de notities van mijn gsm. Op de meest random momenten. Niet omdat ik op dat moment per se een boek wilde maken, maar omdat schrijven me hielp om overeind te blijven.

Woorden werden een soort houvast. Ze gaven vorm aan gevoelens die ik zelf moeilijk kon uitleggen en zorgden ervoor dat mijn verdriet niet zomaar verdriet bleef, maar ergens naartoe kon. Mijn verdriet werd tast- en leesbaar. Door te schrijven kon ik mijn gedachten ordenen, mijn emoties een plek geven en soms zelfs proberen te begrijpen waarom iets zo’n grote impact op mij had. Sommige gedichten ontstonden vanuit pure boosheid, andere vanuit verdriet, gemis of teleurstelling. Soms schreef ik om iets los te laten, soms gewoon omdat mijn hoofd te vol zat en de woorden er letterlijk uit moesten.

Het idee om er uiteindelijk een boek van te maken, is pas later gegroeid. Naarmate er meer gedichten kwamen, begon ik te beseffen dat ik deze woorden niet alleen voor mezelf wilde houden. Wat mij op bepaalde momenten troost had gegeven, zou misschien ook iemand anders kunnen helpen. Misschien kan iemand die zelf door een gebroken hart gaat zich herkennen in mijn woorden en beseffen: ik ben hier niet alleen in. Misschien kan een gedicht net dat ene gevoel verwoorden waar iemand zelf geen woorden voor vindt. En misschien kunnen mijn woorden iemand zelfs inspireren om opnieuw verder te kijken, los te laten en opnieuw te beginnen.

Dat idee heeft mij uiteindelijk de stap doen zetten om mijn manuscript door te sturen. Ik wilde mijn persoonlijke verhaal niet zomaar in een lade laten verdwijnen. Ik wilde er iets mee doen. Iets wat verder ging dan alleen mijn eigen verwerking. Zo is het persoonlijke schrijfproces langzaam veranderd in het idee voor een echt boek.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Ik denk dat dit boek in de eerste plaats bedoeld is voor iedereen die ooit met een gebroken hart heeft gezeten. Voor mensen die liefdesverdriet kennen, bedrogen zijn, iemand zijn kwijtgeraakt of het vertrouwen in iemand zijn verloren. Maar eigenlijk hoeft het niet eens te gaan om een relatiebreuk. Iedereen die ooit heeft gevoeld dat iets of iemand een stuk van je heeft afgenomen, kan zich in bepaalde woorden of gevoelens herkennen.

Ik hoop vooral dat lezers zichzelf herkennen in de gedachten en emoties die in mijn gedichten naar boven komen. In het eindeloos analyseren van wat er is gebeurd, in de vragen waarop je geen antwoord krijgt, in iemand missen terwijl je tegelijk weet dat je die persoon moet loslaten. In de boosheid, de teleurstelling, het verdriet, maar ook in de kleine momenten waarop je langzaam weer wat hoop begint te voelen.

Daarnaast hoop ik dat het boek ook iets kan betekenen voor mensen die midden in hun verwerking zitten. Niet als een handleiding om over liefdesverdriet heen te komen, maar eerder als een soort gezelschap onderweg. Soms heb je geen advies nodig, maar gewoon het gevoel dat iemand begrijpt wat je voelt en dat je niet alleen bent. Als mijn woorden dat gevoel kunnen geven, dan heeft het boek voor mij al iets bereikt.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Ja, ik ben ondertussen stilletjes aan alweer met iets nieuws bezig. Hoewel mijn eerste boek vooral gaat over het verliezen van vertrouwen, het breken van liefde en de pijn die ontstaat wanneer iemand je diep teleurstelt, wil ik in mijn volgende boek de andere kant van dat verhaal vertellen.

Het nieuwe boek gaat over wat er daarna komt. Over opnieuw leren vertrouwen. Over jezelf opnieuw durven openstellen wanneer je ooit zo diep gekwetst bent. Over iemand opnieuw toelaten en ontdekken dat liefde niet alleen pijn hoeft te doen, maar ook weer iets moois, veiligs en lichts kan zijn.

Dat proces vind ik minstens even interessant om over te schrijven. Want na verdriet komt niet automatisch vertrouwen. Je kunt iemand ontmoeten die het goed met je meent, maar toch blijven de ervaringen uit het verleden ergens in je hoofd meespelen. Opnieuw leren genieten van liefde vraagt daarom ook dat je langzaam leert geloven dat een nieuw verhaal niet hetzelfde hoeft te eindigen als het vorige.

Ik wil in dit nieuwe boek vooral schrijven over die overgang: van voorzichtigheid naar vertrouwen, van angst naar durven, van jezelf beschermen naar jezelf opnieuw toestaan om lief te hebben. Het is nog volop in ontwikkeling en ik wil er daarom nog niet te veel over verklappen, maar het voelt mooi om te merken dat mijn schrijven mee evolueert met mijn eigen verhaal.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Mijn belangrijkste advies is: begin gewoon te schrijven. Wacht niet tot je een perfect idee hebt of tot je precies weet waar je naartoe wilt. Soms ontstaat het verhaal pas terwijl je aan het schrijven bent.

Schrijf vooral over iets wat je raakt en waar je zelf iets bij voelt. Als je woorden uit jezelf komen, voelen ze meestal ook het meest oprecht aan voor de lezer. En wees niet te bang om jezelf bloot te geven. Juist de eerlijkste en meest kwetsbare woorden kunnen ervoor zorgen dat iemand anders zich herkent.

En misschien nog het belangrijkste: schrijf eerst voor jezelf en denk pas daarna aan wat anderen ervan zullen vinden. Een boek hoeft niet vanaf de eerste zin perfect te zijn. Het mag groeien, veranderen en zelfs anders worden dan je oorspronkelijk had gedacht. Uiteindelijk is het belangrijkste dat je iets hebt geschreven waar je zelf achter staat.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Ik lees zelf heel graag poëzie, waarschijnlijk omdat ik het mooi vind hoe je met weinig woorden toch heel veel kunt zeggen. Ik hou ervan om zinnen te lezen die blijven hangen en gevoelens kunnen oproepen zonder dat ze letterlijk benoemd worden. Daarnaast lees ik ook graag romans, omdat ik het fijn vind om helemaal in een verhaal te kunnen verdwijnen en meegezogen te worden in de wereld en gedachten van personages.

Het laatste boek dat ik heb gelezen, is Daar waar de rivierkreeften zingen van Delia Owens.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?