Dana de Haan

Vertel ons over je kinderboek!

Mijn boek beschrijft de bijzondere relatie tussen mijn vader, opa Appeltaart, en mijn zoon, Huub. In 2018 kreeg mijn vader de diagnose ‘dementie op jonge leeftijd.’ Dit heeft een enorme impact gehad op ons gezin- op mijn moeder, mijn broer en ik, maar ook op mijn man en mijn kinderen Huub en Marie.

Wat mij altijd heeft geraakt is hoe Huub tot het allerlaatste moment contact met mijn vader wist te houden. Waar wij hem soms niet meer konden bereiken en mijn vader best vaak boos tegen ons deed, leek Huub hem nog te begrijpen. Het boek vertelt over die band, over hoe zij samen konden genieten van iets kleins als een stukje appeltaart, en hoe belangrijk die kleine geluksmomenten zijn wanneer je iemand langzaam verliest.

Het boek gaat ook over rouw en hoe een kind, op zijn eigen pure manier, omgaat met het afscheid nemen van zijn opa. Dit verhaal draag ik dicht bij mijn hart.

Hoe is je kinderboek tot stand gekomen?

Het echte startpunt voor het schrijven van mijn boek was het overlijden van mijn vader. Zijn overlijden voelde als een kantelpunt- het moment waarop ik wist dat ik dit verhaal moest vastleggen. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor andere gezinnen die door hetzelfde proces van verlies en verwarring gaan. Het is een rollercoaster van emoties, en het is vaak zo moeilijk om deze gevoelens goed uit te kunnen leggen aan (jonge) kinderen.

Het juiste moment om het op papier te zetten kwam tijdens een wintersportvakantie in februari. Wij verbleven in het hotel waar ik vroeger altijd kwam met mijn ouders en broer. Op die plek, omringd door mooie herinneringen, leek het alsof alle puzzelstukjes ineens op hun plek vielen. Het schrijven ging toen eigenlijk bijna vanzelf- het verhaal was er al deze hoefde alleen nog verteld te worden.

Was het een afgewerkt idee of is het gegroeid door het schrijfproces?

Het idee voor mijn boek stond in de basis wel vast, maar tijdens het schrijven kwamen er toch weer nieuwe herinneringen en gevoelens naar boven. Deze herinneringen wilde ik niet overslaan, omdat ze het verhaal completer maakten. Het heeft daardoor nog twee maanden geduurd voordat ik het manuscript met een goed gevoel kon opsturen. Het schrijfproces voelde niet alleen als schrijven maar ook als een manier van verwerken.

Waarom wilde je een boek schrijven? Wat inspireerde je?

Ik heb altijd de droom gehad om ooit een boek te schrijven, maar dan wel over een onderwerp dat echt dicht bij mij staat. Met dit boek is die droom uitgekomen. Mijn grootste wens is dat het troost kan bieden aan gezinnen die door eenzelfde situatie gaan.

De bijzondere band tussen mijn vader en mijn zoon Huub was mijn grootste inspiratie. Dementie is een verschrikkelijke ziekte, niet alleen voor degene die het treft, maar ook voor de mensen eromheen. Het is hartverscheurend om iemand langzaam te zien veranderen in een schim van zichzelf. Huub heeft mijn vader echter altijd gezien als zijn opa – niet als een zieke man- en dat vond ik heel bijzonder.

Kinderen kijken vaak met een open en eerlijke blik. Ik hoop dat dit boek kinderen laat zien dat die puurheid en kracht in hen zit, zelfs in moeilijke en verdrietige tijden.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Ik ben nog niet begonnen met het daadwerkelijk schrijven maar ik heb zeker een idee voor een nieuw boek. Vorig jaar heeft Huub zijn andere opa ook verloren. De band tussen mijn schoonvader en Huub was net zo bijzonder en hecht, en ook dit afscheid heeft diepe indruk gemaakt op ons allemaal. Het voelt voor mij belangrijk om ook dit verhaal te vertellen, omdat het opnieuw gaat over verlies, maar vooral over liefde, herinneringen en de bijzondere manier waarop een kind rouw beleeft.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Geef jezelf de tijd en geniet van het proces. Het verhaal zat al lange tijd in mijn hoofd, maar het daadwerkelijk opschrijven bleek een proces dat tijd en geduld vraagt. Forceer het niet; het juiste moment om te schrijven komt vanzelf.

Waarom vind je dat je boek gelezen moet worden?

Ik hoop dat mijn boek (jonge) kinderen en ouders die in een vergelijkbare, verdrietige situatie zitten troost kan bieden. Het gevoel dat je niet alleen bent, kan zoveel betekenen.

Tijdens het ziekteproces van mijn vader vond ik het soms lastig om alles goed aan mijn kinderen uit te leggen, juist omdat zij nog zo jong waren. Bij dementie denken veel mensen aan ouderen, maar helaas treft deze ziekte ook steeds vaker jongere mensen.

Ik vond het zelf steeds moeilijker worden om nog van de kleine momenten te genieten met mijn vader, omdat hij zo was veranderd door zijn ziekte en het verdriet bij mij daardoor overheerste. Huub kon dat nog wel.

Ik hoop dat kinderen die dit boek lezen zich herkennen in Huub, en dat zij zien dat er- ondanks alle verdriet- nog mooie momenten zijn om samen te delen, zoals het simpelweg genieten van een stukje appeltaart met opa of oma.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Als ik niet schrijf, breng ik graag tijd door met mijn familie. Samen met mijn kinderen, Huub en Marie, knutsel en lees ik, of sta ik langs de lijn bij voetbalwedstrijden en balletlessen. Ook de tijd met mijn moeder en broer is voor mij waardevol. Ik ben hen en mijn man dankbaar voor hun steun en betrokkenheid – hun vertrouwen heeft een belangrijke rol gespeeld bij het tot stand komen van dit boek. Het is, naast mijn gezin, iets waar ik het meest trots op ben.

Naast het schrijven werk ik als HR-consultant bij een organisatieadviesbureau. Met veel plezier breng ik, samen met mijn collega’s, structuur aan in organisaties.