Gerard Bueters

Vertel ons over je boek!

Undercover is een roman waarin de hoofdpersonen, een documentairemaker en zijn cameraman, ’undercover’ de gewelddadige uitwassen van racisme en het apartheidssysteem in Zuid Afrika en Namibië filmisch onderzoeken. Tijdens deze reis belanden ze in een wereld van spionage, geheime diensten en een smerige racistische oorlog. Ze worden als spionnen gevangen genomen in oorlogsgebied en moeten angstige weken overleven in de jungle. Tijdens deze onbestemde gevangenschap reflecteert de hoofdpersoon over zijn werk en passies, zijn oer- overlevingsdrang, maar ook de impact van angst, geweld en misbruik op naasten én henzelf.

Hoe is je boek tot stand gekomen?

De eerste basis van het boek ontstond in 1989 als non-fictie. Toen Mandela februari 1990 werd vrijgelaten was de wereld ineens geïnteresseerd in een Zuid Africa zonder apartheid. Het boek belandde op de plank. Enige tijd zocht de auteur naar een vorm om het met vergelijkbare hoofdpersonen en meerdere verhaallijnen tot historische fictie te herschrijven. Toen hij deze vorm in de eerste 100 paginas verder uitwerkte, bleek het vervolg van de verhalen en ervaringen zichzelf af te wikkelen in de eerdere hoofdstukken.

Was het een afgewerkt idee of is het gegroeid door het schrijfproces?

Eigenlijk was het oorspronkelijke idee vooral de tijdlijn van de undercover acties in Zuid Afrika en Namibië en wat daarin allemaal gebeurde. Later zijn er vergelijkbare acties, ervaringen, gebeurtenissen in werk en prive als bespiegelingen verwerkt, in tijd vooruit en terug en beleefd tijdens de gevangenschap in Angola.

Waarom wilde je een boek schrijven? Wat inspireerde je?

Historische romans waarin de lezer bijna als non fictie gebeurtenissen van moment tot moment mee beleeft, de spanning en onzekerheden van de hoofdpersonen en de bizarre afwegingen, die (oorlog)verslaggevers onder druk en met gevaar voor eigen leven soms moeten maken, om de waarheid boven tafel te krijgen.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Eerder was ik al aan een boek begonnen en omtrent het voormalige Koningshuis van Rwanda, dat tot in Nederland toe is ‘uitgemoord’ en waar de huidige leider/president nog steeds ook hier mee wegkomt, zoals door sportswashing met het WK wielrennen aldaar dit jaar. Echter als gevolg van de complexiteit en ook bedreigingen van de hoofdpersonen en aan de familie (waar ik dicht bij sta) ben ik dat schrijfproces even gestopt.

Een ander boek plan waarvoor ik nog geen vorm heb gevonden gaat over ‘parental alienation’ en de gevolgen daarvan voor een betrokken vader. Hij is al ruim 15 jaar op de vlucht voor verdriet en pijn en belandt daardoor in uiterst complexe en bizarre situaties in binnen en buitenland, die hem feitelijk steeds verder van huis brengen.

Het is een zoektocht naar wat hij nooit kan vinden en wat langzaam in hemzelf afsterft. Een vlucht voor de dood of misschien wel het leven, dat iedere dag zo maar kan eindigen zonder dat hij ooit nog zijn kinderen heeft gezien, waar hij zo zielsveel van houdt. Alles is nog wel een beetje prematuur.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Wordt zelf geraakt door het verhaal van de hoofdpersonen en zoek daarbij een passende vertelvorm, die blijft boeien en continue vragen en verbazing en bij de lezer legt wat hij/zij zelf zou doen of denkt dat er zou moeten of kunnen gebeuren. Het verhaal kan nog zo gruwelijk zijn, maar zolang de schrijver de lezer onderdeel laat zijn van die ontwikkeling en verassingen, is er een publiek dat geprikkeld blijft om verder te lezen.

Waarom vind je dat je boek gelezen moet worden?

Het boek biedt interessante en spannende historische gebeurtenissen, waar een verslaggever betrokken is geraakt. Daarnaast bieden het verhaal, de vele ervaringen, afwegingen, conflicten en bespiegelingen ook voldoende aanknopingspunten en dilemma’s voor wat ook speelt in het hier en nu.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Ik reis regelmatig naar diverse landen om foto’s te maken, om rust te vinden, kleine ontwikkelingsprojecten te doen en te schrijven. Houdt daar ook blogs van bij.

Daarnaast ben ik actief als voorzitter van een tweetal stichtingen op cultureel gebied. Ik geef nog af en toe trainingen in film en tv in Afrika en steun kleine projecten daar. Ik sport regelmatig, vooral veel fietsen, schaatsen en lange strandlopen. Tot vorig jaar zeilde ik nog actief met wedstrijdzeilen.

Verder ben ik een bevlogen kunstliefhebber en vind ik veel voldoening in het ontdekken van bijzondere kunstvoorwerpen op auctions, vlooienmarkten en verzamel ook wat tribale kunst in landen, die ik bezoek.