Howard Chan

Vertel ons over je boek!

Het boek gaat over het verlangen gezien en begrepen te worden. Een verlangen dat voor de hoofdpersoon, Noah, telkens een andere vorm aanneemt. Iedere ontmoeting brengt hem dichter bij datgene waar hij naar verlangt. Die ene persoon bij wie hij zich écht gezien en begrepen voelt.

Door vanuit het ik-perspectief te schrijven en veelvuldig gebruik te maken van de dialoogvorm, schetst hij hoe zijn gevoel en veranderende kijk op liefde en relaties zich ontwikkelen. Het gebruik van eigen ervaringen in combinatie met fictie geeft het verhaal een meer persoonlijke en oprechte toon.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Ik had ideeën, notities en verzamelde interviews uit tijdschriften en dagbladen van personen met een bijzonder verhaal. Vaak bladerde ik door al het materiaal zonder te weten of ik kon schrijven en vooral welk verhaal ik zou willen vertellen. Tot ik op een bepaald moment mijn laptop opensloeg, een Word-document opende en begon met schrijven.

Met alleen de herinnering aan een voorbije liefde en een notie van waar ik het verhaal wilde laten eindigen, verschenen woorden op papier. Iedere keer als ik de tekst opnieuw las, kwamen er meer beelden en herinneringen in mij naar boven en ook die schreef ik zonder meer op.

Hoe meer ik schreef, hoe meer het verhaal zich begon te vormen. Scène voor scène. Zien hoe het verhaal zich langzaam vormde, gaf mij niet alleen veel plezier. Het versterkte ook mijn drang om door te gaan met schrijven.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Het boek richt zich op mensen die zoeken naar een échte, blijvende verbinding met anderen. Een verbinding die meer is dan alleen een fysieke ervaring. Het kunnen mensen zijn die de wereld beginnen te ontdekken, maar ook zij die weer alleen zijn komen te staan en zich afvragen of het toch mogelijk is iemand tegen te komen bij wie zij zich echt gezien en begrepen voelen. Misschien is het boek juist ook bedoeld voor hen die niet meer geloven in een verbinding met die ene persoon.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Nee, nog niet. Ik ben op dit moment vooral bezig met de publicatie van mijn eerste boek. Wel heb ik veel notities liggen die ik nog wil verwerken. Het is waarschijnlijk dat ook in een volgend boek het thema ‘zich gezien en begrepen voelen’ terugkomt, maar dan met meer aandacht voor de donkere kanten van menselijk gedrag. Welke vorm dat zal zijn, is nog niet duidelijk: verhalenbundel, roman, autobiografisch, autofictief?

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Ik had in mijn hoofd verschillende verhalen gebaseerd op eigen ervaringen die ik wilde opschrijven én met elkaar wilde verbinden. Hoe, dat wist ik nog niet, en dus bleef ik het schrijven uitstellen. Tot ik op een moment vanuit één bepaalde herinnering gewoon begon met schrijven. Vrijuit van scène naar scène, zonder mij druk te maken over de vorm en grammatica.

Toen ik gevoelsmatig het idee had alles geschreven te hebben wat ik wilde vertellen, begon ik met het herschrijven van mijn basistekst. Bij elke herschreven versie merkte ik dat de tekst inhoudelijk sterker en vollediger werd.

Vervolgens heb ik een redacteur de basistekst laten lezen. Op grond van zijn suggesties heb ik de basistekst in zijn geheel herschreven. De suggesties waren vooral inhoudelijk waardevol, omdat duidelijk werd welke verhalen de kern vormden van mijn basistekst. Deze verhalen vormen nu mijn eerste manuscript.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Ik lees graag (historische) romans en ook gedichtenbundels. Op dit moment lees ik Gebroken wit van Astrid H. Roemer, De profeet van Kahlil Gibran en Dom Casmurro van Machado de Assis. De laatste gedichtenbundel die ik gelezen heb, was Grietas de cristal van Alba Muñoz.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?