Jennifer van der Veen-Boor

Vertel ons over je boek!

De kleurenvangers gaat over Noor en Sami, twee nieuwsgierige kinderen die graag speuren naar kleine schatten. Wanneer ze twee mysterieuze potjes vinden, begint een bijzonder avontuur waarin kleuren ineens gevangen kunnen worden en de wereld om hen heen steeds meer lijkt te veranderen.

Vanaf dat moment wordt hun tocht steeds kleurrijker. Terwijl Noor en Sami op zoek gaan naar nieuwe kleuren, groeit ook hun aandacht voor alles wat er om hen heen gebeurt. En juist daarin zit voor mij de kern van het verhaal: kijken, stilstaan en dingen opmerken waar je normaal misschien zomaar aan voorbijgaat. Ik wilde vooral dat gevoel vangen dat vertragen je blik kan veranderen en iets gewoons ineens bijzonder kan maken.

Lezers mogen een warm en speels prentenboek verwachten met een vleugje magie, veel kleur en kleine momenten van verwondering. Een verhaal om samen in te verdwijnen tijdens een bijzonder voorleesmoment tussen kind en volwassene. En om daarna misschien nét iets anders naar de wereld om je heen te kijken.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Een kinderboek schrijven stond al heel lang hoog op mijn wensenlijstje. Ik vind de belevingswereld van kinderen iets bijzonders en wilde daar heel graag zelf iets aan toevoegen: iets wat magisch voelt, de fantasie prikkelt en even een andere wereld opent. Alleen dacht ik ook vaak: leuk idee, maar waar begin je dan?

De inspiratie bleek uiteindelijk gewoon heel dichtbij te zijn. Mijn eigen kinderen laten me steeds opnieuw zien hoe groot iets kleins kan zijn. Een kleur, een bloem, iets wat glinstert. Dingen waar ik zelf misschien zomaar aan voorbij was gelopen.

Kleur moest voor mij absoluut een belangrijke rol krijgen, net als een vleugje magie. De rest ontstond gaandeweg. Ik dook er enthousiast in, maar bleef ook steeds opnieuw kijken en voelen: klopt dit nog met wat ik wil vertellen? Zo kreeg De kleurenvangers stap voor stap vorm.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

De kleurenvangers is in de eerste plaats geschreven voor jonge kinderen, maar stiekem ook een beetje voor de volwassenen die hen voorlezen. Ik hoop dat kinderen zich herkennen in de nieuwsgierigheid van Noor en Sami en in het plezier van ontdekken.

Voor volwassenen zit de herkenning misschien juist in hoe makkelijk we in de drukte voorbijgaan aan wat er al is. Kinderen kunnen je eraan herinneren om weer even stil te staan en echt te kijken. Ik vind het mooi als een verhaal door een kind en een volwassene samen wordt beleefd, maar voor allebei iets anders kan betekenen.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Nieuwe ideeën ontstaan bij mij vaak vanzelf, meestal uit iets wat me raakt of bezighoudt. Dat kan een klein moment zijn, een gedachte die blijft hangen of iets wat ik herken in het dagelijks leven. Zo schrijf ik regelmatig blogs over opvoeding en ouderschap. Daarbij probeer ik niet te vertellen hoe het zou moeten, maar juist woorden te geven aan situaties en gevoelens waarin anderen zichzelf misschien herkennen.

Voor een nieuw (kinder)boek zijn er zeker ideeën, maar ik wil ze ook de tijd geven om te groeien. Ik merk dat ik pas echt verder ga schrijven als een idee steeds weer bij me terugkomt en ik voel dat ik er iets mee moet. Dan weet ik dat het genoeg betekenis heeft om er met volle aandacht en veel liefde iets van te maken.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Heb geduld met je verhaal en geef het de tijd om te groeien. Laat je niet te snel ontmoedigen als schrijven iets is waar je blij van wordt. Zie feedback vooral als iets waardevols, maar verlies jezelf er niet in. Uiteindelijk is het namelijk het mooiste als er een boek ontstaat dat écht dicht bij je staat.

En heb je al een verhaal geschreven? Deel het met de wereld! Veel mensen om mij heen wisten lange tijd niet dat ik graag schrijf, omdat ik het best spannend vond om dat te delen. Nu ervaar ik juist veel steun en dat geeft me kracht om echt iets met al die ideeën te doen.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Mijn leessmaak is vrij uiteenlopend, maar ik kan zelf helemaal opgaan in romans. Het laatste boek dat ik las, was De boekwinkel van verloren verhalen van Sophie Austin.

Tegelijkertijd zit ik thuis midden in de voorleesfase en is mijn oudste zoon inmiddels zelf aan het lezen. We zijn groot fan van de prentenboeken van Rachel Bright. Ik vind het mooi dat haar verhalen meerdere lagen hebben. Voor kinderen zit er vaak een mooie boodschap of bewustwording in, terwijl ouders er juist weer iets heel anders en herkenbaars uit kunnen halen. Dat vind ik inspirerend.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?