Johan D’Haveloose

Vertel ons over je boek!

De bundel Triviaaltjes – zoals het woord ook zegt – zijn schijnbaar weinig belangrijke observaties over alle facetten van het leven. Maar bij het lezen ervan zet het de lezer zonder twijfel aan tot reflectie over het leven. Vaak met een knipoog, soms ironisch, maar altijd getuigend van menselijke warmte. Het leuke eraan is dat je het boekje ‘als een tuin je zak’ kunt stoppen en bijvoorbeeld alleen op een bankje een willekeurige bladzijde kunt openslaan, de tekst lezen… en dan mijmeren over dat thema.
Ook interessant – zeker voor wie houdt van taal, en daar reken ik mijn lezers zeker bij – is het feit dat ik de teksten ook in het Engels heb hertaald. ‘Hertaald’, want elke taalliefhebber weet dat je nooit woorden vertaalt, maar ideeën verwoordt in het idioom van de doeltaal.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Dit boekje is echt organisch gegroeid. Ik schrijf vooral romans, kinderboeken en een thrillerreeks Bonnard en Brunello, waar ik al 9 afleveringen van geschreven heb. Ik observeer graag mensen en kinderen terwijl ik bijvoorbeeld voorlees in de klas. Hun spontane reacties en gevoel voor fantasie inspireren me telkens opnieuw. Als tussendoortje noteerde ik korte impressies in mijn geel boekje, zonder precieze bedoelingen, maar geleidelijk aan vond ik het kostbaar worden, te kostbaar om niet te delen met lotgenoten.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Dit boekje beschouw ik als een klein kostbaar juweeltje dat elke taalliefhebber, elke romanticus, elke empathische, nadenkende lezer dicht bij zich houdt en af en toe openslaat en er een gedichtje uitpikt… en hopelijk ontroerd wordt. Waar ik naar streefde, was de Engelse uitdrukking ‘What often was thought, but never so well expressed’ te benaderen. Aan de lezer om dat te beamen.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Mijn negen Bonnard en Brunello-boeken zijn niet afgewerkt tot ik een tiende heb geschreven. Ik ben dus stilaan bezig de knappe maar autoritaire Bonnard en zijn vriend Brunello, charmante rokkenjager met Italiaanse roots, nog een laatste zaak te laten oplossen.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Voor wie ook wil schrijven: mijn mening is dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Als je de schrijversmicrobe te pakken hebt, gebeurt het toch. Maar weet dat het niet makkelijk is. Alle grote uitgeverijen nemen geen enkel risico. Ze denken louter commercieel. Gelukkig zijn er hybride uitgeverijen!
Je mag niet schrijven omdat je denkt een bestseller te publiceren. Maar het is een mooi beroep: je bent creatief bij het schrijven en de voldoening die je krijgt als bijvoorbeeld kinderen enthousiast reageren op jouw werk is onbetaalbaar.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Ik lees graag biografieën en historisch werk. Engelse en Franse literatuur natuurlijk. Momenteel ben ik Pierre Loti aan het lezen, “Aziyadé”. Het verslag van zijn avonturen in een tijd waarin reizen niet evident was: hij begaf zich in vreemde culturen en probeerde hij het leven met volle teugen te ervaren, daarbij heel wat taboes doorbrekend.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Mijn loopbaan als lector Engels en Interculturele Communicatie bracht me in vele landen als gastdocent. Ik probeer dat contact te behouden en met heel wat oud-studenten heb ik nog steeds een erg goede band. De tuin vraagt veel aandacht en mijn twee teckels Dasha en Kiki nog veel meer. Maar dat is geen zware opoffering, integendeel. Ze houden mij jong en ad rem. Ik kijk ook graag naar Secrets d’histoire op de Franse televisie met presentator Stephane Bern, dé royalty watcher van Europa… en een leuk weetje: hij heeft ook twee teckels, Virgule en Apostrophe. Tot slot hou ik van stand-upcomedy, met als groot voorbeeld Youp van ’t Hek: lekker stout met een klein hartje. Helaas weet Youp ondertussen ook alles over de vergankelijkheid van het leven.