Maartje Meeuwen

Vertel ons over je boek!

Het boek beschrijft wat extreem vraagvermijdingsgedrag is, hoe het ontstaat en hoe het zich in het dagelijks leven van kinderen, jongeren en volwassenen manifesteert. Aan de hand van theoretische uitleg, casusbeschrijvingen en praktische voorbeelden beschrijf ik hoe een groepje kinderen geboren is met een ontwikkelingsstoornis (EDA) waarbij ze niet kunnen reageren op alledaagse verzoeken, ondanks dat ze deze horen. Ik leg uit hoe dit verband houdt met neurologie en sensorische gevoeligheden. De tekst leidt de lezer door drie hoofdonderdelen: begrijpen van de kenmerken en het profiel, de noodzakelijke aanpassing van de opvoeding binnen het gezinsleven en tenslotte discriminatie versus inclusie op school, in de geestelijke gezondheidszorg en in de samenleving. Ouders en verzorgers krijgen concrete hulpmiddelen aangereikt om veiligheid te creëren en communicatiestrategieën te vermijden die tot paniek, burn-outs of zelfs tot suïcide kunnen leiden. Het boek laat zien hoe standaardmethoden in opvoeding en communicatie vaak falen bij deze kinderen en jongeren. Ik weef onderzoek, professionele inzichten en persoonlijke ervaringen tot een geheel om te belichten hoe kinderen en ouders zich voelen en hoe ze ondersteund kunnen worden. Het resultaat is een uitgebreide gids voor ouders, partners en familie die tot doel heeft het begrip te vergroten en hoop te geven van de vroege kinderjaren tot het volwassen leven.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Als orthopedagoog in de residentiële jeugdzorg en als docent ontwikkelingspsychologie, didactiek en praktijkbegeleiding in de lerarenopleiding Lager en Kleuteronderwijs kwam ik kinderen tegen die niet konden ontspannen, spelen of leren via opvoedingsmethoden gebaseerd op aanmoedigen, prijzen en belonen. Om nog maar te zwijgen over straffen en consequenties. In 2018 kwam ik op het spoor van de PDA Society, die in het Verenigd Koninkrijk ouders en scholen begeleidt, gebaseerd op het diagnostisch werk van Prof. Elizabeth Ann Newson (1929–2014). Ik begon onderzoeksresultaten en EDA-vragenlijsten voor ouders te vertalen in het Nederlands en kon zo meerdere ouders ondersteunen. Enkele zorgouders vroegen om een en ander te bundelen in een Nederlandstalig boek. De trigger om effectief met het manuscript van start te gaan, was een tv-uitzending van Studio Vlaams Parlement over een interpellatie in het Parlement (15.02.2023) over meer dan 26.000 leerlingen die tijdelijk of permanent geschorst werden in het schooljaar 2020–2021. Het waren dikwijls dezelfde leerlingen die van school werden gestuurd. Het ging over honderden zorgouders van lagere schoolleerlingen die bijna dagelijks opgebeld werden om hun kind te komen halen. Alle volksvertegenwoordigers, over hun partijgrenzen heen, pleitten voor meer ondersteuning van deze kinderen die duidelijk speciale zorgnoden hadden en hebben. Maar de studiorapporteur besloot de uitzending met: ‘… dat duizenden leerlingen dagelijks geschorst werden omdat ze te veel de boel op stelten hebben gesteld.’ Omdat ik (toevallig) zelf behoorde tot die aangehaalde groep zorgouders die bijna dagelijks opgebeld werd om hun kind te komen halen, voelde ik mij persoonlijk aangesproken door die framing. Ik besloot met dit Nederlandstalige boek de onkunde en het onbegrip voor minder bekende ontwikkelingsprofielen aan te pakken, in het onderwijs en de GGZ, maar ook in gezinnen en in de media.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Het boek is vooral bedoeld voor zorgouders, partners en familieleden van kinderen, jongeren en volwassenen met extreem vraagvermijdingsgedrag. De uitgebreide kennisinhoud die het profiel verklaart vanuit zowel neurologisch, psychologisch als alledaags perspectief is waardevol voor ouders en familie, maar ook voor professionals. Casusbeschrijvingen geven de tekst concrete aanwezigheid en helpen elke lezer te begrijpen hoe het profiel zich in de praktijk manifesteert.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Ik heb geen nieuw verhaal te vertellen. Ik werk nog steeds aan updates i.v.m. EDA, ook wel gekend als PDA.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Baseer content op ervaringen van echte ervaringskundigen en lees zelf de originele studies en researchresultaten. AI-gegenereerde content is dikwijls maar gedeeltelijk correct en de rest is erbij gefantaseerd.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Ik kan mij volledig verliezen in het lezen over psychologie en over actuele research i.v.m. gedrag en ontwikkeling. Ik heb daarnaast een fascinatie voor alles wat met geschiedenis te maken heeft. Musea, tv-documentaires en verhalen. Ik hou van de unieke wereld van geschiedschrijving: het schemergebied tussen feit en fictie, tussen wetenschap, geschiedenis en verbeelding. Verhalen van schrijvers zoals Bart Van Loo en Mathijs Deen.
Mijn laatst gelezen boek is de 22ste editie van de bestseller van Jungiaans psychoanalyticus Clarissa Pinkola Estés, “De ontembare vrouw”, als archetype in mythen en verhalen.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Mijn persoonlijke stelregel is dat ik niet schrijf op zondagen en tijdens de zomervakantie. Want ik heb ook nog een gezin om voor te zorgen en een tuin te onderhouden. Ik ben actief in mijn parochie als rouwconsulent en ervaringskundige voor nabestaanden en alleengaanden. Ik volg de (politieke) actualiteit zowel in België en Nederland als in het buitenland (BBC).