Oscar Phillip Römer

Vertel ons over je boek!

Het boek is het eerste deel van een trilogie die verhaalt over de worsteling van een verslaafde die voor het leven en zijn talenten wil kiezen.

De protagonist, Joetjie Pordonami (Kindje Vergeef Me), heeft een onveilige jeugd gehad. Zijn vader had losse handen en zijn moeder had een groot kroost, waardoor ze de kinderen individueel weinig aandacht kon geven. Al op dertienjarige leeftijd vertrekt Joetjie naar Nederland voor beter onderwijs. Hij voelt zich ontheemd door de cultuurshock en het gemis van het kinderrijke nest waaruit hij voortkomt. Vanaf zijn veertiende vindt hij soelaas in het gebruik van allerlei drugs. Ondanks een verslaving op jeugdige leeftijd kan Joetjie goed leren en gaat vervolgens rechten studeren. Hij leidt een dubbelleven van student en drugsdealer. Doordat hij steeds dieper verstrikt raakt in de zware criminaliteit, maakt hij ongewild slachtoffers.

In detentie gaat hij mediteren over de zin van het leven en wil hij zijn beste beentje voorzetten. Hij krijgt een moeilijk lopende relatie met zijn reclasseringsbeambte, die uiteindelijk uitgaat. Hij studeert in de gevangenis af, gaat schrijven en muziek maken. Hij zoekt na zijn veroordeling contact met de slachtoffers. Een van de slachtoffers is een celliste, Liza, die hem celloles gaat geven in de gevangenis. Hij krijgt een relatie met haar. Alles lijkt voorspoedig te verlopen tot het moment van zijn geleidelijke vrijlating. Hij kan de prikkels van de buitenwereld nog niet aan, voelt zich afgewezen en, getriggerd, glijdt hij alras in een zelfvernietigend patroon.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Van kindsbeen af houd ik van schrijven. Al meer dan veertig jaar ben ik een dagboekenschrijver. De Salonjunkie, die grotendeels fictie is, heeft biografische trekken. Altijd heb ik boeken willen schrijven, maar voor mijn pensioen ben ik daar niet echt toegekomen, alhoewel ik wel pogingen daartoe deed. Vele jaren heb ik een losgeslagen leven geleid, maar het is mij uiteindelijk gelukt om met beide benen op de grond te staan en als jurist in de verslavingszorg en psychiatrie aan aan de slag te gaan.

Doordat ik dagelijks notities maakte van mijn belevenissen heb ik aan mijn tientallen dummies een ongekende inspiratiebron om als schrijver uit te putten.

Met het boek wil ik laten zien dat de wereld zoals het zich aan ons voordoet voornamelijk bepaald wordt door onze eigen perceptie; niemand heeft de absolute waarheid in petto.

Verder wil ik als geschoolde ervaringsdeskundige mensen met een kwetsbaarheid een hart onder de riem steken met het motto dat we overlevers zijn.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Het boek (eerste van een trilogie) is voor liefhebbers van literatuur bedoeld en voor iedereen die ondanks alle existentiële moeiten voor het leven en zijn talenten wil kiezen.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Ik ben aan het tweede deel, De Slimme Gebruiker, van de Trilogie bezig. Langzaamaan gaat Joetjie inzien dat hij aan behandeling moet geloven indien hij wil overleven. Zijn worsteling van vallen en opstaan wordt beschreven en de betekenis van de natuur en de keuze voor een spiritueel pad.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Kijk om je heen en laat je hart op papier spreken, de pen brengt je vanzelf naar huis.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Te veel schrijvers om op te noemen waar ik gek op ben!

Willem Elshof, Dimitri Verhulst en T.C. Boyle zijn super stylisten.

Voor Ferdinand Céline, James Joyce en Fjodor Dostojewski kan men mij midden in de nacht wakker maken. In De Salonjunkie kan men lezen met hoeveel schrijvers ik vanaf mijn jonge jaren dweep.

Tip: Marugg en Venedikt Jerofejev zijn fantastische schrijvers en zeer beklemmend. Ik houd van rauwheid en brutale schrijvers, die naast je lijken te zitten en hun narratief in je oor uithijgen.

Op het moment lees ik Het Fluwelen Labyrint van Jan van Aken; wat een woordenschat en prachtige metaforen.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Ik speel gitaar, lees, wandel in de natuur, kijk vogels en mediteer dagelijks. Regelmatig correspondeer ik met gedetineerden.