Suzanne Peltenburg

Vertel ons over je boek!

Superlenig is een warm, grappig en leerzaam boek over Zeb en Zoë, twee kinderen die op een grappige en ontroerende manier leren omgaan met hun hypermobiliteit en het Ehlers Danlos syndroom. Ze belanden in herkenbare en verassende avonturen, zoals ziekenhuisbezoeken, inclusieve speeltuinen en rolstoelrijles. Tegelijkertijd staan vriendschap, humor en doorzettingsvermogen centraal. Het boek helpt jonge kinderen en hun ouders om de medische wereld beter te begrijpen, terwijl oudere kinderen leren om hun ervaringen te delen.

Hoe is je boek tot stand gekomen?

Mijn eerste boek moest betekenis hebben. Ik wilde mensen vanaf 6 jaar uitleg geven over het leven met hypermobiliteit, het hypermobiele Ehlers-Danlos syndroom (hEDS) en het Hypermobiliteitsspectrumstoornis (HSD). Een juiste diagnose krijgen duurt vaak 5 tot 10 jaar, en veel mensen worden in die tijd verkeerd begrepen. Zelf kreeg ik als kind de juiste diagnose én arts, en dat gun ik iedereen. Daarom vertaal ik de medische wereld naar begrijpelijke taal — voor kinderen, ouders én zorgverleners.

Was het een afgewerkt idee of is het gegroeid door het schrijfproces?

Het verhaal van Zeb en Zoë is echt gegroeid tijdens het schrijven. De basis had ik snel op papier, in chronologische volgorde: van de eerste klachten, naar de zoektocht en diagnose, tot de ontmoeting met een lotgenoot. Daarna volgen oplossingen zoals fysiotherapie, hulpmiddelen, sporten en vooral veel plezier en humor. Dat groeiproces maakte het schrijven heel inspirerend en leerzaam.

Waarom wilde je een boek schrijven? Wat inspireerde je?

Een boek schrijven is een droom die uitkomt. Verhalen vertel ik al sinds ik klein was. Toen ging het vaak over Brombie, een teddybeer die de wildste avonturen beleefde terwijl iedereen werkte of op school zat. Later schreef ik dagboeken en posts op sociale media, maar het liefst breng ik verhalen tot leven met tekeningen. Dat maakt personages echt — en geeft ze kracht.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Jazeker, ik schrijf alweer aan iets nieuws! Misschien wordt het wel een prentenboek over Brombie de teddybeer, die nogal veel bloopert. Maar Billy Boef probeert zich er ook tussen te wurmen: hij kent de regels niet zo goed en leert vooral door… donuts te pikken. En hij heeft een héél merkwaardig huisdier.

En over een paar jaar? Dan zijn Zeb en Zoë er klaar voor om terug te keren. Er is nog zoveel meer te vertellen over het leven met hEDS!

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Begin gewoon! Je leert het beste door te doen. Ik heb ontzettend veel geleerd van het schrijven van mijn eerste boek — zo heb ik bijvoorbeeld 326 keer een aanhalingsteken verkeerd geplaatst. Laat één hoofdstuk meelezen door iemand anders, zodat je de rest in diezelfde toon kunt doorzetten. Nog meer schrijftips deel ik trouwens op mijn socials via DiegosMansion.

Waarom vind je dat je boek gelezen moet worden?

Ken jij iemand met hypermobiliteit, hEDS of HSD — of heb je er zelf mee te maken? Dan is Superlenig een vrolijk, herkenbaar en leerzaam boek dat je echt gelezen moet hebben. Het helpt kinderen én volwassenen om deze aandoeningen beter te begrijpen, op een toegankelijke en positieve manier.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Als ik niet schrijf, lees of illustreer… dan lig ik waarschijnlijk in het water. Ik ben wedstrijdzwemmer bij Lifesavingteam Gouda, onderdeel van de Goudse Reddingsbrigade. Daar zwem ik, geef ik zwemles en help ik met het bewaken baden en stranden. Ook werk ik in een buitenbad en ben ik projectleider van verschillende projecten, zoals het ontwikkelen van opleidingen.