Tim Koopstra

Vertel ons over je boek!

Mijn boek “Verbloeming” is een dichtbundel over afwijzing. Waarin ik de lezer meeneem door de verschillende emoties die ik bij afwijzingen ervaren heb. Het is hierdoor heel persoonlijk, maar door een algemeen thema voor veel mensen wel herkenbaar.

Hoe is je boek tot stand gekomen?

Al jarenlang schrijf ik gedichten, waarvan ik eens iets uit wilde geven. Uiteindelijk zag ik een reeks gedichten met hetzelfde thema, die ik zo kon bundelen. De gedichten zijn allemaal geschreven voor het verwerken van gebeurtenissen en zodat ik mezelf terug kan vinden in mijn emoties.

Was het een afgewerkt idee of is het gegroeid door het schrijfproces?

Al vrij snel (omdat ik al een aantal gedichten geschreven had, voordat ik ze samenvoegde) was het een afgewerkt idee. Natuurlijk moest er nog een beetje bijgeschaafd worden en moesten er nog gedichten toegevoegd worden om er een mooi geheel van te maken, maar het overkoepelende thema ontstond al vlot.

Waarom wilde je een boek schrijven? Wat inspireerde je?

Het doorleven van emoties vind ik een van de belangrijkste dingen die er zijn. Hoe mensen geraakt werden door enkele van mijn gedichten vond ik tegelijkertijd fascinerend en simpelweg heel mooi. Mijn belangrijkste doel met schrijven in het algemeen is om mensen een gevoel over te brengen.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Ik ben altijd bezig met allerlei schrijfprojecten. Al een paar jaar ben ik bezig met een psychologische roman, over een ontvoering van een groep jongeren. Omdat ik hiermee bezig was naast mijn opleiding, kwam het aan het begin langzaam van start, maar daar ben ik nu hard mee aan de slag.

Een groep jongeren wordt ontvoerd. Ze kennen elkaar niet goed, maar bouwen snel een band op omdat ze in hetzelfde schuitje zitten. Niet iedereens relatie wordt snel sterker, er ontstaan enkele conflicten. Maar hoe belangrijk zijn die conflicten als de dood nadert? Is de waarheid belangrijker dan je gevoel? Welke dingen maak je prioriteit als je leven dreigt te eindigen? Kies je voor een kans voor ontsnapping of voor dierbaren?

Ook ben ik onlangs begonnen met een gedichtenreeks, waarbij ik de lezer meeneem in een dag zonder telefoon. Tegenwoordig ondenkbaar, dus daardoor juist interessant. De ik- persoon heeft een dag vrij van werk en moet deze “zinvol” invullen. Op het begin van de dag blijkt opens diens telefoon niet goed opgeladen te zijn. Wat ga je doen als je niemand kan bereiken, geen navigatie hebt e nook niet makkelijk de tijd kan bekijken? Je kan naar huis om je telefoon op te laden, maar dat is ook zo’n moeite…

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Mijn tip is meestal: niet te veel denken, lekker doorschrijven! Doordat ik te veel nadenk duurt schrijven bij mij soms eindeloos lang. Daarbij vergeet ik bij het schrijven dan weer wat ik net heb uitgedacht. Als je bezig gaat en later niet tevreden bent, dan kan je het altijd nog bijwerken.

Waarom vind je dat je boek gelezen moet worden?

Het belangrijkste in het leven is voor mij emotie. Ik vind dat het belangrijk is om dingen te voelen, zelfs als het minder aangenaam is. Kippenvel, schuldgevoel en haat, hoe verschillend ze ook zijn, herinneren ons eraan dat we mens zijn. Ik wil dat aan iedereen (of in ieder geval zoveel mogelijk mensen) kunnen meegeven.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Ik ben graag met van alles bezig. Naast schrijven, ben ik veel bezig met sport. Ik sta vaak in de sportschool en daarnaast zit ik op korfbal. Ook maak ik graag video’s om te plaatsen op sociale media. Op school heb ik drie jaar meegedaan aan het schooltheater, ook toneelspelen is een grote passie van mij. Daarnaast maak ik veel foto’s, om herinneringen te bewaren.

Ik vind het mooi om zoveel mogelijk dingen gedaan te hebben en zoveel mogelijk dingen gezien te hebben. Het liefst zie ik ook zo veel mogelijk van de wereld om allerlei mooie plekken te zien. Het liefst beleef ik al het mooie wat maar kan!