Margreet Pot

Vertel ons over je boek!

“De Vuurgodinnen” is een roman over drie vrouwen die, elk in hun eigen tijd, vechten voor vrijheid, liefde en zelfbeschikking. Hun levens zijn verweven door verlies, moed en de stille kracht van het vrouwelijke verbond. Van de wederopbouw na de oorlog tot de digitale 21e eeuw laat deze roman zien hoe elke generatie opnieuw moet opstaan om haar eigen plek in de wereld te veroveren.

Deel 1 – Alja (1945–1970)

In een tijd waarin getrouwde vrouwen nog handelingsonbekwaam zijn, groeit Alja op in Drenthe. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verliest ze haar broer en zus, gebeurtenissen die haar dwingen vroeg volwassen te worden. Na de bevrijding verhuist ze naar Den Haag, waar ze haar leven opbouwt met Frans. Met hem krijgt ze een dochter, die ze Clarissa noemt. Terwijl Nederland herstelt, zoekt Alja naar haar eigen stem binnen de beperkingen van de jaren vijftig.

Deel 1 is een ode aan de vrouwen die na de oorlog het fundament legden voor de positie van de moderne vrouw.

Deel 2 – Clarissa (1970–1995)

Clarissa is vijftien wanneer de Dolle Mina’s strijden voor vrije abortus. Ze groeit uit tot een scherpe, moedige journalist. Met haar Surinaamse vriend David krijgt ze een dochter, die ze Aletta noemt. Haar moederrol combineert ze met een journalistieke carrière waarin ze onverveerd strijdt voor de emancipatie van iedereen die buiten de norm valt.

Deel 2 toont de kracht van liefde, vriendschap, familie en de voortdurende strijd tegen maatschappelijk onrecht in een snel veranderende wereld.

Deel 3 – Aletta (1995–2025)

Aletta, vijftien tijdens de historische vrouwenconferentie in Peking, groeit op als een creatieve, vrijdenkende kunstenares. Ze ontdekt haar biseksualiteit, studeert aan de kunstacademie in Groningen, werkt in Parijs en ontwikkelt haar eigen artistieke kleur.

Deel 3 is een ode aan de kracht, kwetsbaarheid en sensualiteit van vrouwen. Aletta’s verhaal laat zien hoe liefde, kunst, familie, politiek en vriendschap telkens nieuwe betekenis krijgen in een digitale tijd vol politieke instabiliteit en onverdraagzaamheid, waarin racisme en seksisme hardnekkig blijven bestaan.

Ofschoon ze als personages van elkaar verschillen en in een andere tijd hun eigen emancipatiestrijd voeren, scheppen ze nieuw leven en staat het moederschap in die reis voorop. Maar ze zijn niet alleen moeder, ze zijn ook water, vuur, donder, bliksem, zon en regen.

In de liefde maken ze afzonderlijk van elkaar, en wellicht door elkaar beïnvloed, gepassioneerde keuzes die hen leiden naar seksuele vrijheid.

De manier waarop ze met bruisende energie de strijd aangaan met een wereld vol mannelijke beheersing, wordt bepaald door hun eigen tijd. Toch doen ze één ding hetzelfde, namelijk met overmoed en daadkracht buiten de voor hen gebaande paden treden. De gangbare norm, geschreven of zelfs ongeschreven, belemmert en intimideert hen, maar daagt hen ook uit om met veel creativiteit gelijkwaardig te zijn aan mannen.

In de drie delen van deze roman kijkt de lezer mee vanuit het perspectief van elk van deze vrouwen. Ze winnen, ze verliezen, maar bovenal transformeren ze naar een nieuwe werkelijkheid.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Het idee voor “De Vuurgodinnen” ontstond toen ik vier generaties vrouwen uit mijn eigen familie naast elkaar zag staan. De verschillen tussen hun levens waren zo groot dat het voelde alsof ik een eeuw aan ontwikkeling in één blik ving. Dat moment liet mij niet meer los. Ik wilde onderzoeken hoe vrouwen – moeders, dochters, minnaressen, strijdsters, dromers – zich door de tijd heen bewegen. Hoe ze verliezen dragen, liefde doorgeven en telkens opnieuw hun vrijheid bevechten.

Wat me gaandeweg het schrijfproces inspireerde, was de dagelijkse werkelijkheid van een wereld waarin mannen nog steeds dominant bepalen wat er gebeurt: in de wereldpolitiek, in ons eigen land, waar nog nooit een vrouwelijke minister-president is geweest, en in de boardrooms van onze organisaties. Alleen dat gegeven al gaf me de energie om te schrijven aan het verhaal van drie vrouwen die zich, ieder in hun eigen tijd, door de afgelopen eeuw heen vechten.

Tijdens het schrijven ontdekte ik dat vrouwen niet allemaal op dezelfde manier, of om dezelfde reden, strijden voor gelijke rechten. Racisme, klassenverschillen en vrijheid in seksuele voorkeur bleken diep verweven met de vrouwelijke strijd. Afkomst, klasse, religie, leeftijd en identiteit bepaalden dat er nooit één belang was, nooit één strijd, maar vele.

In mijn eigen strijd – als vrouw en als schrijfster – tegen de culturele standaard, de norm, het voorgeschreven verhaal, groeide “De Vuurgodinnen” uit tot een roman die de lezer uitnodigt mensmoedig het eigen vuur te volgen en zich vrij te bewegen voorbij opgelegde grenzen.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Voor iedereen die zich beperkt voelt om te mogen zijn.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Niet te veel naar anderen luisteren en gewoon je hart volgen.

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Biografieën en (psychologische) romans.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?