Arash Sameti Pour

Arash (1975) kwam ruim 14 jaar geleden naar Nederland. Hij schrijft over migratie, cultuur en identiteit, en combineert zijn persoonlijke ervaringen met humor en observaties over het leven tussen twee werelden.

Vertel ons over je boek!

Kom je wel eens tegen een collega, buurvrouw of kennis uit Iran? Dan is dit boek iets voor jou. Het helpt je om de Iraanse cultuur en het leven van Iraniërs in Nederland beter te begrijpen. Het is geen grote gemeenschap – niet te vergelijken met de Turkse of Marokkaanse gemeenschap – maar wel een groep die het over het algemeen goed doet en zich hier thuis voelt.

Misschien ben je benieuwd naar het verschil tussen hoe Iraniërs écht zijn en hoe ze soms in de media worden afgebeeld. Ook daar gaat dit boek over.

En dat is nog niet alles: als je een leuke Iraanse man of vrouw kent (of wilt leren kennen), dan vind je in dit boek een speciaal hoofdstuk dat jou daarbij helpt.

Hoe is je boek tot stand gekomen?

Het idee voor dit boek ontstond tijdens een lunchpauze. Ik zat naast mijn Nederlandse collega, die twee broodjes kaas at, terwijl ik mijn lunchbox opende met warme rijst en Iraanse gerechten. Voor hem was dat niets nieuws – we werken al lang samen, en hij zegt altijd dat hij iets leert als we over Iran praten.

Toen ik hem vertelde over de betekenis van deze bepaald Iraans gerecht, zei hij lachend: “Je zou hier een boek over moeten schrijven.” Op dat moment besefte ik dat hij misschien gelijk had.

Was het een afgewerkt idee of is het gegroeid door het schrijfproces?

Wanneer je begint te schrijven, is het idee nooit helemaal duidelijk in je hoofd. Je ontdekt nieuwe dingen onderweg – ook over jezelf. Dit boek is daar een goed voorbeeld van.

Ik begon niet bij hoofdstuk 1, maar bij een tekst over Iraans eten en snoepen, want daar ontstond het idee. Langzaam groeide het uit tot iets groters. Later zeij een Nederlandse vriendin vertelde mij eens dat ze een soort “handleiding” zocht om haar Iraanse partner beter te begrijpen. Ik wist dat zoiets niet bestaat in de Nederlandse literatuur. Toen wist ik: daar ligt een kans. Een gaatje in de markt.

Waarom wilde je een boek schrijven? Wat inspireerde je?

Ik wilde iets schrijven dat niet alleen uitlegt, maar ook verbindt. Mijn inspiratie komt uit de gesprekken met Nederlanders die nieuwsgierig zijn naar mijn achtergrond, en uit het besef dat wederzijds begrip begint met verhalen delen. Schrijven helpt me om bruggen te bouwen tussen culturen op een rustige, menselijke manier.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Ja. Ik schrijf over mijn eigen ervaringen en over onderwerpen die ik interessant vind. Daarnaast houd ik van oude legenden en verhalen uit de Iraanse literatuur. Op dit moment werk ik aan een reeks van tien verhalen uit het oude Perzische Rijk, speciaal geschreven voor kinderen en tieners in het Nederlands.

Tegelijkertijd werk ik aan een ander boek over mijn persoonlijke reis — van asielzoeker tot statushouder — en over mijn werk als begeleider voor andere nieuwkomers die hun plek in Nederland proberen te vinden.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Voor mij is schrijven een vorm van therapie en ontspanning. Lang geleden, nog vóór sociale media, begon ik met het schrijven van blogposts. Soms wist ik dat bijna niemand ze zou lezen, maar dat maakte niet uit — ik schreef ze voor mezelf.

Nu is het makkelijker om je verhaal te delen. Iedereen heeft een stem. En geloof me: er zijn altijd mensen die iets kunnen leren van jouw ervaringen. Dus: schrijf, deel je verhaal, en laat anderen ook van jou leren.

Waarom vind je dat je boek gelezen moet worden?

Dit boek biedt een unieke blik op de Iraanse cultuur en op het leven van Iraniërs in Nederland. Het is een kleine gemeenschap, maar actief, succesvol en vol verhalen die het waard zijn om verteld te worden.

Door dit boek te lezen, krijg je een beter begrip van je Iraanse collega, vriend of kennis — en misschien bouw je zelfs een sterkere band met hen op.

Iran is vaak in het nieuws, maar zelden horen we de persoonlijke verhalen achter dat beeld. Dit boek probeert precies dat te laten zien en daar eindigt onze reis samen.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

In de afgelopen jaren heb ik in verschillende functies gewerkt als begeleider voor nieuwkomers in Nederland. Ik help mensen met een migratieachtergrond — van statushouders tot hoogopgeleide professionals — om hun weg te vinden binnen de vaak ingewikkelde regels van de inburgering.